Wat begon als een gewone dag eindigt totaal anders......
Kars is vroeg begonnen zoals zo vaak...ik slaap nog.
Elke morgen vroeg belt hij dan en we kletsen dan even
Zo ook gister morgen.
Lucky was net gebracht door steffie daar pas ik altijd op als zij naar school gaat.
De telefoon...aan het deuntje hoor ik dat het kars is
Het is kwart voor negen dus kars is laat met zijn telefoontje voor zijn doen.
He wijfie hoe is het zeg hij...lucky eral??
He schat ja hoor alles goed en lucky is er net.
Heb je al met ze gelopen..Nee lieverd nu nog niet dat doe ik straks.
Doe dat nu maar even zegt Kars....en ik hoor een snik in zijn stem.....
Wat is er Kars vraag ik...heb zo'n pijn op de borst hoor ik hem zeggen.
De grond zakt ff onder me vandaan...
Ik kom naar huis en moet om 9 uur bij de dokter zijn.
Gauw ga ik me de honden lopen,merk dat ik ze bijna geen tijd geef om te plassen.
Ik wil naar huis,naar Kars......samen gaan we naar de huisarts.
We hopen beide dat het met medicijnen op te lossen is en we zo weer thuis zijn..
Maar nee dus,spoed polie werd direct gebeld ,god zij dank mocht ik hem zelf
naar het ziekenhuis brengen..
Al drie keer eerder moest die zoals die het zelf noemt onder de blauwe lampen.
Op de spoed zit de wachtkamer vol...maar wij mogen gelijk door.
En dan ligt mijn grote stoere sterke man daar op zo'n wit bed.
Aan de hartbewaking ,infuus en de onderzoeken beginnen.
Ik ben gefixeerd op de monitor...zijn hartslag zijn zuurstof en zijn bloed druk.
Telkens begint het apparaat te piepen en te doen...voelt niet fijn.
Probeer rustig te blijven voor kars maar het lukt me niet.
Kan eigenlijk alleen maar huilen.......
Hoop nog dat hij niet weer naar de afdeling hartbewaking hoeft wat de vorige keren moest.
Maar dat was slechts hoop en ging niet gebeuren.....
Dus met bed en al naar hartbewaking,raar hij lig op dezelfde kamer als vorige keer.
Een groot bed in een kamer,alleen ......met alle toeters en bellen...
Meer onderzoeken volgen en ik ga ff naar huis ik kan er niet bij zijn.
Thuis vliegt alles me aan.....voel me zo verdrietig en bang.
De bel.....een lieve vriendin,kars had haar gebeld om mij even op te vangen.
Dat is nu weer echt Kars ondanks pijn en alles denkt toch nog om mij..
Als ik weer terug ga na een uur zijn er wat uitslagen binnen.
God zij dank kars zijn hart heeft geen zuurstof gebrek gehad,we zijn er dankbaar om.
Verder is het wachten...zit naast kars die telkens in slaap valt.
Om half 4 moet ie een fietstest doen...daar hangt veel van af.
En dan weer wachten ,wachten op de arts.........
Eindelijk om 6 uur komt de arts,kars moet nieuwe medicijnen en we bespreken alles
wat er gebeurd is met de verpleegkundige.
Kars mag naar huis om 19.00 uur ,met een zak vol nieuwe medicijnen rijd ik hem naar huis.
Hij doet weer stoer .....ik niet voel alle spanningen ...jank wat af..
We zijn blij dat het goed is afgelopen ,maar dit moet weer een plekje krijgen.
Voel me onrustig ,jankerig en nerveus het heeft tijd nodig dit een plekje te geven.
Moest het even van me afschrijven........
